Zonneschijn in November

Met mijn blik op de grond gericht spreek ik jullie in in het verre België aan. Mijn vorige post dateert al van meer dan een maand geleden en de reden daarvoor is heel eenvoudig: huiswerk. Elk vak (en dat zijn er in mijn geval 5) wordt ons aangeboden met een wekelijkse huistaak, écht zoals in het middelbaar. De huistaken zijn meestal redelijk groot en aangezien ik er 5 moet afgeven elke week ben ik full time bezig met het oplossen van oefeningetjes. Gelukkig is alles wel heel interessant en moet je tijdens de examenperiode (die nu bezig is) niet zo veel meer studeren, aangezien je al heel de tijd bezig bent. Maar goed, daarom is het dus zo lang stil geweest van mijn kant. Hoewel ik door al dat werk niet zoveel spannende dingen heb meegemaakt zal ik proberen persen uit de dingen die ik wél gedaan heb.

Het weekend na de eerste lesweek zijn we naar Santa Cruz getrokken. Op ongeveer een uur rijden van hier ligt de kuststad die vooral befaamd is bij surfers. Het was hier dat O’Neil indertijd zijn eerste surfwinkel heeft geopend en zo wat het golfsurfen populair heeft gemaakt, zo heb ik mij toch laten vertellen. Hoewel de golven niet zo goed waren (ook dat heb ik mij laten vertellen) waren er toch redelijk veel surfers in het water en ik moet toegeven dat hun kunstjes wel zéér graaf waren.
Minstens even merkwaardig als die surfers is het feit dat onze Amerikaanse vrienden pal naast het strand een pretpark hebben neergepoot, met snoepkramen, lunaparken en achtbanen. De toegang tot het park was gratis, je moest enkel betalen als je effectief op een van de attracties wou. Ik had de batterij van mijn fototoestel niet opgeladen dus ik heb enkel deze foto van op afstand.

Het pretpark net naast het strand van Santa Cruz

Het was die dag ook bijna 30 graden dus hebben we een significant deel van onze dag op het strand doorgebracht. Ik wou gaan zwemmen maar het water was echt on – ge – lofelijk koud, dus dat heb ik dan maar zo gelaten. Wat ik wél gedaan heb is een short gekocht, dus ik ben nu in het bezit van een échte short uit Santa Cruz! Ze is wel een beetje te groot, maar goed.

Na ongeveer 4 weken hier was het dan eindelijk zo ver: ik ging naar San Francisco. Omdat ik toen al zoveel werk had ging ik tijdens de dag profiteren van het zonlicht om mijn huiswerk te maken en pas ’s avonds de CalTrain nemen naar Frisco (zoals ze dat hier noemen). Er was die dag vanalles te doen in SF, Oktoberfest en Lovevolution en het plan was initieel om daar naartoe te gaan maar eerst moesten we nog iets gaan eten zodat we na een lange zoektocht in een ‘Belgisch’ restaurant terecht zijn gekomen dat werd uitgebaat door Columbianen. Hoewel ze daar mosselen met frieten serveerden was de rest van het eten even Belgisch als kip met curry en gebakken rijst. Toen we uiteindelijk gedaan hadden met eten was het al tijd om de laatste trein terug naar huis te nemen, maaaar! er was nog een plaatsje in een auto en die auto ging nog een kleine omweg maken langs de Golden Gate Bridge! Hoewel ze van ver al redelijk groot lijkt is ze van dichtbij echt gigantisch. Nabij de brug hebben de Frisco-stadsplanners een Vista Point voorzien vanwaar je een heel mooi zicht hebt op de brug en SF zelf.

De Golden Gate Bridge

Omdat het heel donker was moesten we de foto met een sluitertijd van 8 seconden trekken waardoor we dus op het moment dat deze foto getrokken is 8 seconden lang zo stil we konden in die pose moesten blijven staan, en als je goed kijkt zie je dat ik daar absoluut niet zo goed in was.

Ondertussen ben ik in totaal al 3 keer in San Francisco geweest (wel altijd enkel ’s avonds) en ik kan enkel zeggen dat het een bangelijke stad is. Ik was nog nooit in zo’n stad geweest met zo’n hoge gebouwen en zo’n drukte en dat heeft verdorie indruk gemaakt op mij.

Voor de rest is het hier nog steeds héél goed weer. Vandaag was het 24 graden en morgen wordt het zelfs 27 graden. En het is verdorie November! Ik zat daarstraks na de les eventjes op het terras een yoghurtje te eten en als ik een half uur langer was blijven zitten denk ik dat ik verbrand was, dat is hier echt ongelofelijk. Het is November en ik ga in mijn korte broek, in mijn t-shirt en op mijn slippers naar de les.

Zaterdag ben ik ook voor de eerste keer naar de kapper geweest, zoals het hoort in het Shopping Center. Mijn kapster, Rosa, kwam van Mexico en was eigenlijk een heel lieve. Ze praatte wel een beetje onduidelijk en veel te stil dus na ongeveer alles wat ze zei antwoordde ik met ‘excuse me?’. Maar ze heeft mijn haar heel flink geknipt voor de schappelijke prijs van ongeveer 25 dollar. Ze had wel die schort die ze u altijd aandoen wat te hard aangespannen naar mijn goesting waardoor mijn keel in een heel benauwde positie zat.

Het laatste wat ik jullie nog wil vertellen is dat ik vorige week donderdag mijn computer heb opengevezen. Als je al eens met mij geskypet hebt zal je weten dat mijn ventilator ongelofelijk veel lawaai maakt en ik werd er zo stilletjes aan gek van. Dus heb ik in een impulsieve bui een nieuwe ventilator besteld en die in mijn computer gestoken, maar dat was toch een héél bang uur. Je zou denken, Jean, doe uw computer gewoon naar de winkel, maar ik ben gaan vragen hoeveel dat zou kosten en die mannen spraken hier over 300 dollar! Dus heb ik het voor 70 dollar zelf gedaan, maar mijn hartje klopte nogal hoor!

De nieuwe ventilator

Oraid! Dat is alles voor deze keer. Dahag!

Miller, da Rosa and the Academy Awards

Stanford heeft veel troeven. Het is hier altijd goed weer, het is hier mooi, de auditoria hebben allemaal kussentjes op de zetels en je mag gratis je drankje gaan bijvullen in de restaurants hier. Maar het meest opmerkelijke dat ik hier al heb gezien zijn wel de professoren. Het is dinsdagavond en ik heb sinds maandagochtend 5 lessen (‘lectures‘ zoals dat hier heet) bijgewoond, van elk vak dat ik volg ééntje.

De meest fascinerende persoonlijkheid die ik hier al gezien heb is Aldo da Rosa. Een Braziliaan van 92 (jip, twee-en-negentig) lentes jong. Hij is testpiloot geweest, heeft in Brazilië een ruimtevaart-instituut gesticht en naar wat ik gehoord heb ook gevechtspiloot tijdens de tweede wereldoorlog. Maar boven dat alles is hij ook nog eens zwemkampioen. Inderdaad, is, niet was. Hij heeft het record op de 200 meter bij de 85-89 jarigen en geloof mij, hij heeft de meest imposante set armen die ik ooit aan een 70 plusser heb zien hangen. Ik heb op internet een filmpje gevonden van hem en dat kan je hier bekijken. Let niet op die interviewer.

Vandaag had ik dan weer les van Pat Hanrahan. Hij geeft ‘Introduction to Computer Graphics‘ en die man heeft 2 Academy Awards (Oscars) gewonnen! Hij heeft namelijk mee Pixar opgericht en heeft het systeem gemaakt waarmee Toy Story gemaakt is, en daarvoor heeft hij dus 2 oscars gekregen.

Tenslotte is er ook nog David Miller. Een Schot met extreme pedagogische vaardigheden. Verder kan ik niet zo veel over hem vertellen maar ik heb hem in de titel gezet omdat die dan wat lijkt op Lily, Rosemary and the Jack of Hearts, een geweldig nummer van Bob Dylan op de al even geweldige plaat Blood on the Tracks. Als ik jullie was zou ik nu mijn schoentjes aantrekken, kw aandoen , naar de bibliotheek crossen en Blood on the Tracks gaan lenen. En als jullie (of ik, die jullie was) daar dan toch zijn, neem dan meteen ook Desire mee, dat is naar mijn mening echt zijn beste beste plaat ooit. En in de meeste bibliotheken mag je volgens mij minstens 3 cd’s meenemen, dus zet twee stapjes naar links, om van de D van Dylan naar de B van Beatles (The) te gaan en klap alle hoesjes achterover tot je Rubber Soul vindt en dan linea recta naar huis!

Introduction Week

Het is zondagavond, 20 september en ik denk dat de meesten van jullie vredig met jullie oogjes dicht op jullie buik, rug of zij in jullie ikea-bedjes liggen, onder jullie warme donsjes op jullie zachte kussentjes waarvan de veertjes zijn geplukt van levende gansjes (ik volg deredactie.be!). De zon heeft ons hier in California al verlaten maar vergis u niet, het is nog steeds 20 graden buiten. Morgen zou het hier 35 graden worden en voor dinsdag voorspellen ze de volle 37 graden (hier in Amerika klinkt dat nog spectaculairder, want ze spreken hier dan van bijna 100 graden Fahrenheit)! Genoeg over het weer.

Het is eventjes geleden sinds mijn vorige post maar ik ga proberen om vanaf nu elke week een bericht te posten. De afgelopen week was, zoals de titel al doet vermoeden, Introduction Week hier op Stanford. Eerst en vooral was er een hele resem evenementen voor internationale studenten. Voordat we ons kunnen inschrijven voor vakken moeten internationale studenten zich fysiek gaan aanmelden met hun Visa zodat de Amerikanos kunnen vaststellen dat we hier wel effectief zijn. Dat ben ik maandag gaan doen en heb me daarna onmiddellijk ingeschreven voor 5 vakken, waarover straks meer!

Dinsdag moest ik vroeg uit de veren (wat gezien mijn Jet-Lag geen enkel probleem was) om om 8AM een lezing van Professor Baets (het hoofd van de Photonics Research Group in Gent) bij te wonen op de (pas op) Annual Meeting van het Stanford Photonics Research Center. Dat was heel interessant (ik was eigenlijk wel een beetje fier) en daarna heb ik zelfs gratis ontbijt gekregen daar. Tegen alle verwachtingen in was dat een heel gezond ontbijt, met veel super lekker fruit (ik denk bijna de lekkerste aardbeien die ik ooit heb gegeten, die waren gi-gantisch) en yoghurt. Ik heb ook mijn eerste bagels naar binnen gespeeld. ’s Middags heb ik ook de vrouw van professor Baets, Lut, ontmoet en hebben we samen (weer gratis) middag-eten gegeten op het terras van de Mudd building.

Verder bracht de week onder anderen nog een lezing over de geschiedenis van Silicon Valley, een welkoms-BBQ, een welkoms-Indisch diner en een sessie over de cultuur binnen de Amerikaanse klas. Op dat laatste evenement werd duidelijk dat het niet de bedoeling is dat we hier illegaal films downloaden. Als je betrapt wordt op het downloaden van een film of wat dan ook wordt je voor een quarter geschorst van school, wat voor Internationale studenten wil zeggen dat ze ook meteen het land mogen verlaten. Daarenboven geven ze je naam nog eens door aan het productiehuis die de film in kwestie uitbrengt zodat die een rechtszaak kan beginnen (ze spraken over ’settlements’ van 10.000 dollar). Ze menen het hier dus!

Vrijdag was er hier in de buurt een rommelmarkt en daar heb ik en koopje kunnen doen: een snowboard voor 10 dollar! Ik ken niets van snowboards maar ik denk dat 10 dollar écht goedkoop is. Het gaat om een exemplaar dat door iemand is achtergelaten in zijn/haar appartement en zijn/haar roommate wou er vanaf. Ik weet nog niet goed wat ik ermee ga doen, maar het staat wel echt heel graaf in mijn kamer.

Het snowboard dat ik voor 10 dollar heb gekocht

Zaterdag ben ik – eindelijk – een fiets gaan kopen, ook weer een koopje: 70 dollar! Ik was eerst gaan kijken bij Walmart maar die waren zo goed als uitverkocht wat fietsen betreft dus ben ik bij Target gaan kijken en daar hadden ze voor 69.99 dollar een spiksplinternieuwe fiets. Het is niet echt de beste fiets van de wereld maar ik ben er heel blij mee, ik geraak overal super snel. Ik heb spijtig genoeg nog geen foto getrokken en omdat het nu donker is buiten ga ik me er niet aan wagen maar het belangrijkste kenmerk is waarschijnlijk de kleur en die is… Rood! Zoals ongeveer alles hier.

Rood, rood, rood. Zaterdag was het football-time! De Stanford boys gingen het opnemen tegen de San Jose boys en wij mochten als studenten gratis gaan kijken. Je moet weten dat het Stanford stadium echt gigantisch groot is, 50.000 plaatsen, dat is even groot als het Koning Boudewijn Stadion! Het spel zelf vond ik eigenlijk nogal saai, ze spelen voor ongeveer 20 seconden en dan staan ze anderhalve minuut te dralen en show te verkopen. Let ook vooral op het aantal spelers die aan de zijlijn staan, elke 2 minuten komt er een nieuwe ploeg het veld op, tijdens het dralen en show verkopen. Ik heb dan ook na 3 quarters samen met de meeste van mijn buddies mijn schup afgekuist maar we zijn desalniettemin gewonnen met 42 tegen 17.

Morgen begint het academiejaar en dus ook de lessen. Ik neem dit quarter 5 vakken: Quantum Mechanics 1, Introduction to Linear Dynamical Systems, Introduction to Computer Graphics, Fundamentals of Energy Processes en Micro and Nano optical device design. Op het eerste zicht is dat niet echt een coherent geheel maar ik heb de dingen eruit gepikt die ik het interessantst vind en de meeste vakken krijgen de volgende quarters nog wel een vervolg.

Oraid, ik zal zelf ook maar eens onder de wol kruipen, aangezien enkelen onder jullie de wol al opzij geslagen hebben en onder jullie douches zijn gestrompeld. Tot volgende week!

to-day and day-t(w)o

Hier ben ik weer!

Het is 9 uur ’s avonds (PM zoals ze dat hier graag zeggen) van de 9de dag, van de 9de maand van het 9de jaar (als we de eerste 2000 sinds de geboorte van Jezus niet meetellen tenminste) en het toeval wil dat het bij jullie in B-elgium 9 uur later is dan bij mij. Eerst en vooral wil ik jullie allemaal bedanken voor de commentaren op mijn vorige post (ik heb in mijn hoofd post op zijn héél vettig Amerikaans uitgesproken, dus ik stel voor dat jullie hetzelfde doen). Ik vond dat echt heel leuk.

Ondertussen is het 9 minuten na 9 uur en ik doe mijn uiterste best om de historische waarde van dit moment volledig in mij op te nemen. Maar goed! Over naar de orde van de dag! En die van gisteren. Ongeveer een minuut nadat ik de vorige post hier de laan had uitgestuurd richting het internet ben ik in mijn nieuwe bed gekropen voor wat een lange, welverdiende slaap moest worden. Niets was echter minder waar want om 3 uur ’s nachts (jawel AM) zat ik opeens klaarwakker rechtop in mijn bed. Het was onschuldig begonnen: ik moest pipi en gehoorzaam aan de natuur zoals ik ben was ik naar de wc gestrompeld, had ik mijn ding gedaan en hupzakké terug in bed. Maar toen begon de miserie! Ik geraakte gewoonweg niet terug in slaap. Bij jullie was het destijds ongeveer 12 uur in de voormiddag en dan heb ik na een tijdje beslist om mijn ipod in mijn oren te rammen (het is te zeggen, de oortjes van mijn ipod), teneinde terug in slaap te geraken. Na ongeveer een half uur Sofie Lemaire stonden mijn twee kijkertjes nog steeds wagenwijd open. Om een lang verhaal kort te maken, tegen 4 uur (denk ik, je weet dat natuurlijk nooit) ben ik toch in slaap geraakt om dan om 7 uur terug wakker te worden maar toen heb ik de strijd gestaakt en ben maar opgestaan. Mijn mama spreekt over een jet-lag.

Die insomnia kwam eigenlijk goed uit want ik had een mooi gevuld to-do lijstje voor mij liggen. Ik heb de slapertjes uit mijn ogen geplukt, in mijn handjes gewreven en ben begonnen mijn kamer op te ruimen, want die had ik de dag ervoor in erbarmelijke omstandigheden achtergelaten. Nadat ik voor alles een plaatsje had gevonden stel ik u niet zonder enige fierheid mijn woonst voor:

U ziet respectievelijk mijn kamer, de living/keuken en de badkamer van mijn residentie, gelegen op :

237 Ayrshire Farm Lane, Apt 205

Stanford, CA 94305

USA

Kamer in orde, check, volgende puntje op de agenda, de bank! Want voor niets gaat de zon op. Kleren aan en hup! naar de Bank of America. Klinkende naam. Op een 20 tal minuten heb ik daar een spaar- en zichtrekening geopend, compleet met debit VISA en on-line banking en dat allemaal gratis! Een debit Visa is trouwens iets super cool. Dat is een Visa kaart, met alle voordelen van een Visa kaart, inclusief de mogelijkheid om ermee dingen op internet te kopen, maar in plaats van een krediet-kaart, is mijn versie een debet kaar, dus als ik iets betaal met de kaart gaat dat onmiddellijk van mijn rekening. Om mijn kaart te activeren moest ik wel binnen de 48 uur een aankoop doen (ik had 50 dollar op mijn rekening gezet), hoe klein ook, en waar beter dan in het Stanford Shopping Center! Na eventjes rond te lopen vond ik de perfecte eerste uitgave voor mijn nieuwe bankkaart: de Haagen Dazs winkel. 2 minuten later wandelde ik met mijn kiddie-cup strawberry flavor langs Macy’s, Bloomingdales en Pottery Barn. Het hoeft geen betoog dat ik mij in een of andere Hollywood productie waande.
Vervolgens ben ik mijn studentenkaart gaan halen en ben ik huiswaarts gekeerd alwaar ik Snow Leopard, de nieuwe versie van MacOS X, op mijn computer heb geïnstalleerd, heb gegeten en om 9 uur mijn bed ben ingekropen, de ijdele hoop koesterend dat ik een lange nacht tegemoet zou gaan. Ik ben weer om 4 uur wakker geworden maar deze keer lag ik een kwartier later weer in slaap, oef!
Vandaag was wederom een belangrijke dag. Nog steeds niet goed van de financiële kater die Andronico’s Market mij had opgeleverd (16.46 dollar voor een brood, een doos frooty loops, een pot confituur en 2 liter melk) was het tijd om een andere supermarkt te zoeken. En wie zoekt… die vindt! Safeway heet de keten in kwestie en de filialen die hier in de buurt zijn zijn gewoonweg nooit gesloten, 24 uur op 24 open, waar anders dan in Amerika. Ik had mij wel wat mispakt aan de afstand, het was bijna een uur heen en een uur terug stappen. Maar het was daar wel al een pak goedkoper! De melk was bijna de helft goedkoper dus heb ik deze keer maar zo een Gallon (bijna 4 liter) bus meegenomen, nu ga ik nogal kunnen drinken! Verder heb ik pasta, spaghetti saus, gehakt, brood, kalkoen-worst en 2 appels gekocht, alles tesamen voor 21 dollar 68. Ik denk dat ik binnenkort lid ga worden van de Safeway club, dan had ik vandaag 2.52 dollar kunnen besparen (staat op het tikketje).

Vanavond heb ik die spaghetti opgegeten, of toch een deel, en nog wat kleine dingetjes in orde gemaakt, zodat ik op dit eigenste moment weer ka pot ben! Dus, mijn aller beste vriendjes, kruip ik mijn nest in. Ik denk dat sommige onder jullie wel al wakker zullen zijn, het is 10 voor 8 bij jullie in Belgenland. Dahag!

The Eagle has Landed

Het is 6:46 PM in California, kwart voor 4 in de vroege ochtend in Belgie. Binnen een kwartier zijn 24 uren verstreken sinds ik aan mijn grote trip ben begonnen. Ondertussen zit ik moe maar heel tevreden aan mijn nieuwe bureau en heb ik al heel wat te vertellen. De dag was heel vroeg begonnen, om 4 uur liep mijn wekker af en ik was onmiddellijk klaar wakker. Over heel mijn lijf stonden mijn zenuwen zo gespannen als de snaren van mijn gitaar. Een douche, 4 boterhammen en wat zenuwachtig over-en-weer geloop later waren we goed op tijd op weg naar het Brusselse Zuidstation, alwaar mijn trein zou vertrekken. Net voor het binnenrijden van Brussel besefte ik opeens dat ik de oplader van mijn computer was vergeten, maar terugrijden was geen optie en ik had me dan ook ter plaatse voorgenomen me daar verder geen zorgen over te maken.

In Brussel Zuid stond een ongelofelijk geweldig uitwuif-comité klaar bestaande uit: mijn mama en papa, mijn 3 zussen Céline, Claire en Charlotte, Nancy, den Bert, Tante Jeanne, Tante Maria, Alex en de 3 cowboys uit Mechelen: Dimme, Glenner en Lynn.

afscheidscomité in Brussel Zuid

De treinrit zelf is heel vlot verlopen, mijn buurman maakte soms wel heel luide en rare geluiden maar voor de rest voelde ik mij daar wel snel thuis, in eerste klasse. Op Charles de Gaulle moest ik met heel mijn hebben en houden 3 volle verdiepen omhoog (ik laat misschien uitschijnen dat ik dat met de trap heb gedaan maar daarmee doe ik de waarheid een beetje onrecht aan, vanaf verdiep 1 waren er namelijk roltrappen voorzien). Nadat ik mijn bagage dan had ingecheckt moest ik voor de eerste keer door de paspoortcontrole en werd mijn handbagage gecheckt. Om de een of andere rede hebben ze mij er uitgepikt en heeft die kiddo van de douane heel mijn rugzak binnenstebuiten gehaald, maar uiteindelijk was alles dan toch in orde.

Ondertussen had het verschrikkelijke nieuws reeds mijn oren bereikt: onze vlucht had een volledig anderhalf uur vertraging! Nu goed, ook weer niet zo erg want dat gaf mij de tijd om een yoghurtje (3.40 euro!!!) en een flesje water te kopen en mijn aanwezigheid aan gate 35 in terminal 2E te vereeuwigen met een paar welgemikte photo booth shots:

Veel te veel licht in terminal 2E

Maar oh! Wat hoor ik daar tussen al dat gefototrek? Vervroeging op de vertraging! Van 12uur naar 11uur20! Mijn lichaam vulde zich met euforie. En nu kon het niet snel genoeg gaan, zodat ik mijzelf strategisch geplaatst had tijdens het vormen van de boarding-rij waarna ik als 3de pasagier het vliegtuig kon betreden! Maar meer dan een mooie bronze medaille heeft me dat niet opgeleverd want de plaatsen waren uiteraard al op voorhand vastgelegd en de volgende 11uur en 15 minuten zou ik de trotse eigenaar zijn van plaats 16J op de boeing 747-400 van Air France die mij de Atlantische Oceaan zou overbrengen.

Plaatsje 16J, hetgene grenzend aan het gangpad

Ontgoocheling overviel mij plots: géén tv-schermpje in het stoeltje voor mij. Geen probleem dacht ik, dan slaap ik wel, want moe was ik. Uiteindelijk zou ik al bij al anderhalf uur kunnen slapen omdat ik pas helemaal op het einde heb ondekt dat ik mijn zetel naar achter kon leggen, zodat ik iets of wat goed kon liggen. Maar voor de rest viel de vlucht wel goed mee. Vergeef mij de woordspeling, maar de 11 uren zijn voorbij gevlogen. We hebben wel echt goed eten gekregen. Eerst zo een soort slaatje met penne, dan als hoofdgerecht wortelpuree met een viske en brocoli, een stuk President camembert, een actimeletje en een appel-kruimeltaart. Net voor het landen zijn de juffrouwen van Air France met hun mooie kostuumpjes nog eens langsgeweest en deze keer bracht hun kar een groentensla, een quiche, platte kaas en een voos citroentaartje. Maar ik heb alles mooi opgegeten, het was tenslotte betaald.

De piloot had tijdens de eerste momenten van onze vlucht de route getoond die we zouden volgen en die leidde ons over Engeland,  Groenland en Canada om dan langs Seattle de westkust te volgen tot in San Fran Cis Co. En pot ver dorie! Groenland en Canada, dat is mooi seg! Zoiets had ik echt nog nooit gezien, dat was eindeloos, en nergens was er ook maar een korreltje menselijke activiteit te bespeuren, geen wegen, geen huizen, geen McDonaldsen, niks. Dat heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Alleen ijs en rotsen. Rotsen en ijs. En geloof het of niet, maar ik had precies de indruk dat dat ijs wat was afgesmolten. De opwarming van de aarde is in mijn ogen dus een feit!

Ijs en rotsen, rotsen en ijs

Net voor het landen maakte onze commandant ons nog attent op het feit dat we op het punt stonden San Francisco langs de westkant voorbij de vliegen, waarna ik uit mijn stoel (jawel, 16J) ben geschoten en mij een plaatsje heb veroverd aan het raampje van een of andere nooddeur en ik heb nog steeds spijt dat ik mijn fototoestel niet bij had. We vlogen super laag en we konden heel goed de Golden Gate Bridge zien, het Golden Gate Park en zelfs Alcatraz. Echt su per knap. Maar dus geen foto van…

En dan was het zover! Yannick was in Amerika! De paspoortcontrole viel heel goed mee, mijn bagage was er ook redelijk snel en de douane hebben mij ook niet lastig gevallen. Stond er mij dus nog maar 1 ding te wachten: naar Stanford gaan! Ik had op internet een ticket gekocht voor de SuperShuttle. Dat is een bedrijfje en die hebben verschillende fatte mini-vans die wachten voor de luchthaven en mensen komen daar dan naartoe, zeggen tegen een echt gigantisch dikke kiddo waar ze naartoe moeten en die groepeert de mensen die dezelfde richting uitmoeten en die worden dan een voor een op het adres dat ze wensen afgezet. En dat voor 26 dollar!

de uber-fatte SuperShuttle die mij naar Stanford zou brengen

Ik zat in bus 626 met een Indier die bij Cisco werkte, een heel dikke vrouw die op vakantie was geweest maar ik weet niet waar en 4 gezellige oldies die naar een danscongres in LA waren geweest. En ik moet zeggen, dat is hier een sociaal volk. Iedereen begint zomaar met iedereen te praten zonder enige schroom. Den driver van die fatte mini-bus was een Algerijn die 4 jaar geleden helemaal alleen naar California is gekomen, maar dat was echt een super vriendelijke kerel. Hij had het schild van FC Barcelona aan zijn achteruitkijkspiegel hangen en ik vroeg dan of hij van voetbal hield en hij zei dat hij eigenlijk geen tijd meer had om het te volgen, omdat hij enkel werkte. Ik was de voorlaatste van onze bus die werd afgezet (de laatste was die Indier, die moest naar San Jose) zodat ik bij al die andere mensen thuis ben geweest, het is te zeggen aan de voordeur en dat was ook best cool, echt zo stereotypisch Amerikaans. En dan was het zo ver! Afrit Stanford!

Mijn apartement stond bij aankomst al helemaal vol met boeken, computers en 2 tv’s, van mijn flatmate, den Tomo. Hij is er momenteel niet, hij zit in Michigan, op vakantie, maar hij had een briefje achtergelaten voor mij op de eettafel, wat ik wel echt heel vriendelijk vond. Het lijkt wel alsof hij exact dezelfde interssen heeft als ik, aan de 10 000 boeken te zien die hier staan. De 16de is hij terug. Spannend!

Maar er was al onmiddellijk werk aan de winkel! Doordat ik mijn lader was vergeten heb ik een nieuwe nodig en beter vandaag dan morgen moet ik gedacht hebben want na de openingsuren van de Apple Store hier in het shopping-center te hebben opgezocht ben ik er onmiddelijk op uitgetrokken, gewapend met mijn fototoestel en het plannetje van de campus. Mijn eerste wandeling was heel aangenaam. Het is hier super rustig, heel brede lanen, kei goed weer, zonnig met een windje, en super veel (palm)bomen. Ik ben zelfs al 3 eekhoorntjes tegengekomen!

Eekhoorn op de campus

Ook het shopping-center zelf was een aangename verrassing. Ik had mij voorbereid op een ge-airconditioned gigantisch gebouw in de stijl van het Wijnegem Shopping Center maar niets was minder waar. Het Stanford Shopping Center is gewoon een open lucht mini-dorp waar elk huis een winkel is. Met pleintjes enzo, echt heel mooi. In de Apple store was het echt gi gantisch druk, maar zoals altijd waren daar heel veel mensen om niets te kopen want hoewel er misschien 30 man in die winkel stond was het onmiddelijk aan mij. Ik werd geholpen door zo een Apple-Genius als op de filmpjes op de site van Apple en die mens was echt su-per vriendelijk. ‘Let me get that for you sir’. Ik heb dan ook maar ineens Snow Leopard meegenomen. Ik was daar nu toch. Het rekeningetje ging hij gewoon naar mij laten mailen, ik heb met visa betaald en daardoor wist hij mijn email adres. En jawel hoor, toen ik thuis was zat het rekeningetje in mijn mailbox.

Maar eens ik de apple store uit was begon mijn buik te spreken, dus moest ik op zoek naar een supermarkt. En toen kwam ik Andronico’s tegen. Ik had het daar al onmiddellijk door toen ik binnenkwam dat dat de duurste winkel van Palo Alto en omstreken was. Su per sjiek, den Delhaize maal 5. Maar de prijzen waren navenant. 5 dollar voor een doos fruity loops. En ik heb ook ineens zo een 2 liter bus melk meegepakt zoals ze altijd op den tv hebben. Aan de kassa was er een speciale bediende om mijn aankopen in een zak te doen.

Op de terugweg ben ik langs campus drive gewandeld, langs het Stanford Stadion en het tennisveld. Dat was allemaal ook weer echt héél imposant groot. Maar dat moet ik nog eens wat beter gaan onderzoeken.

Wowie! Dat waren mij een 24 uur seg! Ondertussen is het al half 6 tussen Frankrijk, Nederland, Luxemburg en Duitsland en mijn ogen vallen t o e.

Slaap wel!

Zeer duidelijk moe, maar tevreden