The Eagle has Landed

Het is 6:46 PM in California, kwart voor 4 in de vroege ochtend in Belgie. Binnen een kwartier zijn 24 uren verstreken sinds ik aan mijn grote trip ben begonnen. Ondertussen zit ik moe maar heel tevreden aan mijn nieuwe bureau en heb ik al heel wat te vertellen. De dag was heel vroeg begonnen, om 4 uur liep mijn wekker af en ik was onmiddellijk klaar wakker. Over heel mijn lijf stonden mijn zenuwen zo gespannen als de snaren van mijn gitaar. Een douche, 4 boterhammen en wat zenuwachtig over-en-weer geloop later waren we goed op tijd op weg naar het Brusselse Zuidstation, alwaar mijn trein zou vertrekken. Net voor het binnenrijden van Brussel besefte ik opeens dat ik de oplader van mijn computer was vergeten, maar terugrijden was geen optie en ik had me dan ook ter plaatse voorgenomen me daar verder geen zorgen over te maken.

In Brussel Zuid stond een ongelofelijk geweldig uitwuif-comité klaar bestaande uit: mijn mama en papa, mijn 3 zussen Céline, Claire en Charlotte, Nancy, den Bert, Tante Jeanne, Tante Maria, Alex en de 3 cowboys uit Mechelen: Dimme, Glenner en Lynn.

afscheidscomité in Brussel Zuid

De treinrit zelf is heel vlot verlopen, mijn buurman maakte soms wel heel luide en rare geluiden maar voor de rest voelde ik mij daar wel snel thuis, in eerste klasse. Op Charles de Gaulle moest ik met heel mijn hebben en houden 3 volle verdiepen omhoog (ik laat misschien uitschijnen dat ik dat met de trap heb gedaan maar daarmee doe ik de waarheid een beetje onrecht aan, vanaf verdiep 1 waren er namelijk roltrappen voorzien). Nadat ik mijn bagage dan had ingecheckt moest ik voor de eerste keer door de paspoortcontrole en werd mijn handbagage gecheckt. Om de een of andere rede hebben ze mij er uitgepikt en heeft die kiddo van de douane heel mijn rugzak binnenstebuiten gehaald, maar uiteindelijk was alles dan toch in orde.

Ondertussen had het verschrikkelijke nieuws reeds mijn oren bereikt: onze vlucht had een volledig anderhalf uur vertraging! Nu goed, ook weer niet zo erg want dat gaf mij de tijd om een yoghurtje (3.40 euro!!!) en een flesje water te kopen en mijn aanwezigheid aan gate 35 in terminal 2E te vereeuwigen met een paar welgemikte photo booth shots:

Veel te veel licht in terminal 2E

Maar oh! Wat hoor ik daar tussen al dat gefototrek? Vervroeging op de vertraging! Van 12uur naar 11uur20! Mijn lichaam vulde zich met euforie. En nu kon het niet snel genoeg gaan, zodat ik mijzelf strategisch geplaatst had tijdens het vormen van de boarding-rij waarna ik als 3de pasagier het vliegtuig kon betreden! Maar meer dan een mooie bronze medaille heeft me dat niet opgeleverd want de plaatsen waren uiteraard al op voorhand vastgelegd en de volgende 11uur en 15 minuten zou ik de trotse eigenaar zijn van plaats 16J op de boeing 747-400 van Air France die mij de Atlantische Oceaan zou overbrengen.

Plaatsje 16J, hetgene grenzend aan het gangpad

Ontgoocheling overviel mij plots: géén tv-schermpje in het stoeltje voor mij. Geen probleem dacht ik, dan slaap ik wel, want moe was ik. Uiteindelijk zou ik al bij al anderhalf uur kunnen slapen omdat ik pas helemaal op het einde heb ondekt dat ik mijn zetel naar achter kon leggen, zodat ik iets of wat goed kon liggen. Maar voor de rest viel de vlucht wel goed mee. Vergeef mij de woordspeling, maar de 11 uren zijn voorbij gevlogen. We hebben wel echt goed eten gekregen. Eerst zo een soort slaatje met penne, dan als hoofdgerecht wortelpuree met een viske en brocoli, een stuk President camembert, een actimeletje en een appel-kruimeltaart. Net voor het landen zijn de juffrouwen van Air France met hun mooie kostuumpjes nog eens langsgeweest en deze keer bracht hun kar een groentensla, een quiche, platte kaas en een voos citroentaartje. Maar ik heb alles mooi opgegeten, het was tenslotte betaald.

De piloot had tijdens de eerste momenten van onze vlucht de route getoond die we zouden volgen en die leidde ons over Engeland,  Groenland en Canada om dan langs Seattle de westkust te volgen tot in San Fran Cis Co. En pot ver dorie! Groenland en Canada, dat is mooi seg! Zoiets had ik echt nog nooit gezien, dat was eindeloos, en nergens was er ook maar een korreltje menselijke activiteit te bespeuren, geen wegen, geen huizen, geen McDonaldsen, niks. Dat heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Alleen ijs en rotsen. Rotsen en ijs. En geloof het of niet, maar ik had precies de indruk dat dat ijs wat was afgesmolten. De opwarming van de aarde is in mijn ogen dus een feit!

Ijs en rotsen, rotsen en ijs

Net voor het landen maakte onze commandant ons nog attent op het feit dat we op het punt stonden San Francisco langs de westkant voorbij de vliegen, waarna ik uit mijn stoel (jawel, 16J) ben geschoten en mij een plaatsje heb veroverd aan het raampje van een of andere nooddeur en ik heb nog steeds spijt dat ik mijn fototoestel niet bij had. We vlogen super laag en we konden heel goed de Golden Gate Bridge zien, het Golden Gate Park en zelfs Alcatraz. Echt su per knap. Maar dus geen foto van…

En dan was het zover! Yannick was in Amerika! De paspoortcontrole viel heel goed mee, mijn bagage was er ook redelijk snel en de douane hebben mij ook niet lastig gevallen. Stond er mij dus nog maar 1 ding te wachten: naar Stanford gaan! Ik had op internet een ticket gekocht voor de SuperShuttle. Dat is een bedrijfje en die hebben verschillende fatte mini-vans die wachten voor de luchthaven en mensen komen daar dan naartoe, zeggen tegen een echt gigantisch dikke kiddo waar ze naartoe moeten en die groepeert de mensen die dezelfde richting uitmoeten en die worden dan een voor een op het adres dat ze wensen afgezet. En dat voor 26 dollar!

de uber-fatte SuperShuttle die mij naar Stanford zou brengen

Ik zat in bus 626 met een Indier die bij Cisco werkte, een heel dikke vrouw die op vakantie was geweest maar ik weet niet waar en 4 gezellige oldies die naar een danscongres in LA waren geweest. En ik moet zeggen, dat is hier een sociaal volk. Iedereen begint zomaar met iedereen te praten zonder enige schroom. Den driver van die fatte mini-bus was een Algerijn die 4 jaar geleden helemaal alleen naar California is gekomen, maar dat was echt een super vriendelijke kerel. Hij had het schild van FC Barcelona aan zijn achteruitkijkspiegel hangen en ik vroeg dan of hij van voetbal hield en hij zei dat hij eigenlijk geen tijd meer had om het te volgen, omdat hij enkel werkte. Ik was de voorlaatste van onze bus die werd afgezet (de laatste was die Indier, die moest naar San Jose) zodat ik bij al die andere mensen thuis ben geweest, het is te zeggen aan de voordeur en dat was ook best cool, echt zo stereotypisch Amerikaans. En dan was het zo ver! Afrit Stanford!

Mijn apartement stond bij aankomst al helemaal vol met boeken, computers en 2 tv’s, van mijn flatmate, den Tomo. Hij is er momenteel niet, hij zit in Michigan, op vakantie, maar hij had een briefje achtergelaten voor mij op de eettafel, wat ik wel echt heel vriendelijk vond. Het lijkt wel alsof hij exact dezelfde interssen heeft als ik, aan de 10 000 boeken te zien die hier staan. De 16de is hij terug. Spannend!

Maar er was al onmiddellijk werk aan de winkel! Doordat ik mijn lader was vergeten heb ik een nieuwe nodig en beter vandaag dan morgen moet ik gedacht hebben want na de openingsuren van de Apple Store hier in het shopping-center te hebben opgezocht ben ik er onmiddelijk op uitgetrokken, gewapend met mijn fototoestel en het plannetje van de campus. Mijn eerste wandeling was heel aangenaam. Het is hier super rustig, heel brede lanen, kei goed weer, zonnig met een windje, en super veel (palm)bomen. Ik ben zelfs al 3 eekhoorntjes tegengekomen!

Eekhoorn op de campus

Ook het shopping-center zelf was een aangename verrassing. Ik had mij voorbereid op een ge-airconditioned gigantisch gebouw in de stijl van het Wijnegem Shopping Center maar niets was minder waar. Het Stanford Shopping Center is gewoon een open lucht mini-dorp waar elk huis een winkel is. Met pleintjes enzo, echt heel mooi. In de Apple store was het echt gi gantisch druk, maar zoals altijd waren daar heel veel mensen om niets te kopen want hoewel er misschien 30 man in die winkel stond was het onmiddelijk aan mij. Ik werd geholpen door zo een Apple-Genius als op de filmpjes op de site van Apple en die mens was echt su-per vriendelijk. ‘Let me get that for you sir’. Ik heb dan ook maar ineens Snow Leopard meegenomen. Ik was daar nu toch. Het rekeningetje ging hij gewoon naar mij laten mailen, ik heb met visa betaald en daardoor wist hij mijn email adres. En jawel hoor, toen ik thuis was zat het rekeningetje in mijn mailbox.

Maar eens ik de apple store uit was begon mijn buik te spreken, dus moest ik op zoek naar een supermarkt. En toen kwam ik Andronico’s tegen. Ik had het daar al onmiddellijk door toen ik binnenkwam dat dat de duurste winkel van Palo Alto en omstreken was. Su per sjiek, den Delhaize maal 5. Maar de prijzen waren navenant. 5 dollar voor een doos fruity loops. En ik heb ook ineens zo een 2 liter bus melk meegepakt zoals ze altijd op den tv hebben. Aan de kassa was er een speciale bediende om mijn aankopen in een zak te doen.

Op de terugweg ben ik langs campus drive gewandeld, langs het Stanford Stadion en het tennisveld. Dat was allemaal ook weer echt héél imposant groot. Maar dat moet ik nog eens wat beter gaan onderzoeken.

Wowie! Dat waren mij een 24 uur seg! Ondertussen is het al half 6 tussen Frankrijk, Nederland, Luxemburg en Duitsland en mijn ogen vallen t o e.

Slaap wel!

Zeer duidelijk moe, maar tevreden

Advertisement